“Ήχος, Πλάγιος, Μόνος….”

(από το οπισθόφυλλο)
“Οι Ήχοι, λέω, όταν πλαγιάσουν πολύ από τον άνεμο, παύουν να είναι ήχοι.Γίνονται μικρά κορδόνια να μπορούν τα παιδιά να κρατούν τα κόκκινα τους μπαλόνια στο Λούνα Παρκ.Να κρατούν το πλαστικό φορτηγάκι τους καθώς τρέχουν στον δρόμο...Να συγκρατούν ένα παπούτσι επάνω στο πόδι καθώς εκείνο βρίσκεται σε γρήγορο βηματισμό.
Κι εγώ πλάγιασα.”
.
Τον Ιωάννη Τσιουράκη, ως “Ήχο Πλάγιο Μόνο”, τον γνώρισα σχεδόν τυχαία, όταν εισχώρησα –κατ’ αρχήν απόλυτα ερασιτεχνικά– στον κόσμο των μπλογκερς, κι αναζητούσα κείμενα, που να μη με αφήνουν ασυγκίνητο.
.
‘Κόλλησα’ αμέσως στις αλλιώτικες γραφές του, τις σύντομες, αυτές που έρχονταν περιοδικά τόσο συχνά, όσο κι η ανάγκη μου, να διαβάσω από κει, κάτι παραπάνω.
Δεν ήξερα ποιος είναι, πως είναι, αλλά τη συνθήκη της ζωής του, τη σπούδαζα ανάρτηση την ανάρτηση, εικόνα την εικόνα, μουσική τη μουσική.
Σε όσα έλεγε, συχνά, περισσότερο, σ’ αυτά που μας άφηνε εντέχνως κρυμμένα.
.
Και να που σήμερα –καιρό μετά– αυτό που οραματίστηκα για κείνον, έγινε πράξη, οι προσωπικές ποιητικές στιγμές του, μετουσιώθηκαν σε μια τόσο ιδιαίτερη συλλογή, έντυπη πια, έτσι όπως αξίζει να προχωρούν οι άνθρωποι με μια ιδιαίτερη στόφα στη γραφή τους, βήμα πρώτο, για όσους τους πρέπουν παραπάνω διαδρομές, στον δύσκολο –για πολλούς άπιαστο– χώρο των εκδόσεων, και δη αυτών που αναφέρονται στην ποίηση…
.
και βρίσκομαι στην παράξενη θέση, να κάνω εγώ μια ανάρτηση για κείνον, γεμάτη αποσπάσματα του λόγου του,
στίχους που σημάδεψαν εμένα στην προσεκτική και συχνά πολλαπλή τους ανάγνωση, αποσπάσματα που με πήραν και με πήγαν μακρύτερα, από κει που ‘χα σταθεί σαν γιάννης.
Ένα διπλό ευχαριστώ έχω να πω από δω. Έτσι απλά. Με όλη μου την ικανοποίηση, με όλη μου την καρδιά, και κάθε ευχή, να γίνει αυτή η έκδοση καραβάκι, να ταξιδέψει πολύ πολύ μακριά, να φτάσει σε πολλές αγκαλιές, ν’ αγγίξει τα ομορφότερα κομμάτια της ψυχής τους.
.

Ό,τι διάλεξα για σας…
.
Ξεχασμένη υπόσχεση
ΙV
Κι όλο ρωτάω τ’ όνομά σου
κι όλο ξεχνώ…
.
Με τόσους αναγραμματισμούς
με τι όνομα και γω να σε φωνάζω;
.
Νύχτες
ΙΙ
Να κοιμάσαι,
τις ανάσες σου αυτές θέλω να έχω
από σκέψεις μυστικές καθώς βγαίνουν
κι επιθυμίες.
.
Να κοιμάσαι,
το πετάρισμα των βλεφάρων σου
να κλείσω στις παλάμες μου
πουλιά
στο πρώτο πέταγμα αφημένα.
.

ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΑΡΑΓΕ

ΟΙ ΚΥΚΛΟΙ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ;

[απόσπασμα]

“….Κρατώ ένα παιδί απ’ το χέρι σε τούτο το ταξίδι.
Κάθεται στο κάθισμα του διαδρόμου.
Ανεβαίνει στην αγκαλιά μου, κολλάει το πρόσωπο στο τζάμι και κοιτάζει τη θάλασσα, κοιτάζει τους κάμπους,
κοιτάζει το ηλιοβασίλεμα.
Μικρά και αθώα πάντοτε τα παιδιά, κοιτάζουν μόνο τα γνήσια πράγματα, τα όμορφα.
Απλώνω τα χέρια και καθώς νυχτώνει ζωγραφίζω επάνω στο τζάμι.
Βουτώ το χέρι στον ήλιο πριν σβήσει κι απλώνω το χρώμα του στη γη.
Κάμπος ξανθός απλώνεται.
Βουτιά κάνω στα βαθιά της θάλασσας και βγαίνοντας σταγόνες ρίχνω στον σχεδόν νυχτερινό ουρανό, πάλι γαλανός γίνεται.
.
«Σ’ αγαπώ» λέει το παιδί.
Κι αλήθεια, σκέπτομαι, με πόσα χρώματα ζωγραφίζεται άραγε μια τέτοια λέξη σ’ έναν χρόνο τόσο ραγισμένο;”
.

ΒΡΟΧΕΡΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑ
V
Ήσουν λυπημένη καθώς έμπαινε ο χειμώνας
«ο άνεμος δε μ’ αφήνει να κοιμηθώ»,
ψέλλιζες.
.
Δίχως χειμώνες πια σε τούτο τον τόπο που ζούμε,
δίχως την αίσθηση του ταξιδιού π’ αφήνει ο άνεμος,
δε βρήκες ύπνο ακόμα κι αναρωτιέμαι,
τι σου έφταιξαν οι χειμώνες
κι αφήσαμε πίσω τα πυρωμένα ξύλα στο τζάκι
και τις πιο τρυφερές αγκαλιές μας;

.
.ΝΥΧΤΕΣ
IX
Ανέμιζες ρούχο απλωμένο στον άνεμο το χρόνο
δρασκελούσες στη νύχτα
σα να ’χες ντυθεί τη μορφή της,
σα να ’χε κλέψει τ’ όνομά σου
να τριγυρίζει μέσα στους ανθρώπους.
.

Ο ίδιος ο ποιητής Ιωάννης Τσιουράκης λέγει γι αυτή την έκδοση:
“Ο «Ήχος Πλάγιος. Μόνος...» είναι ποιητική συλλογή.
Αποτελείται από εννέα ποιητικές ενότητες κι εννέα κείμενα τα οποία έχουν ρόλο ενωτικό μεταξύ των ενοτήτων.
Οι τέσσερις από αυτές έχουν δημοσιευθεί στο λογοτεχνικό περιοδικό «Απόπλους, Σαμιακών γραμμάτων και τεχνών περιήγηση» ενώ η μια από αυτές στο λογοτεχνικό περιοδικό «Ρωγμές».
Στο Blog http://hxosplagiosmonos.blogspot.com έχουν κατά καιρούς αναρτηθεί τα κείμενα και οι τέσσερις δημοσιευμένες ενότητες από το λογοτεχνικό περιοδικό «Απόπλους» όπως και, ελάχιστα, διάσπαρτα σε άλλες ενότητες ποιήματα.
Παρά τον διαχωρισμό που έχει γίνει, το κεντρικό θέμα θα έλεγα πως είναι ο έρωτας.
Πότε ντυμένος την μοναξιά, πότε ένα ένδυμα αναζήτησης, άλλοτε απογοήτευσης, κάποτε απολογισμού – εξ ού κι ένας μικρός μονόλογος προς την ψυχή.
Ένα συνοθήλευμα συναισθημάτων είναι που δημιουργεί η καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους μεταφρασμένων –αν μπορεί κανείς να το ονομάσει έτσι– σε εικόνες με κίνηση, χρώμα και γεύση πολλές φορές.
.
Κάποτε, εκείνο που έχει ριζώσει εντός μας για κάθε τι που έχουμε γράψει, γεννά μια ανάγκη να βγει προς τα έξω, μια ανάγκη να διαβαστεί κι από άλλους, αρχικά τους πιο κοντινούς κι έπειτα ακόμα πιο έξω από τον στενό φιλικό μας κύκλο.
Πολλές φορές τούτη η ανάγκη, του να βγει δηλαδή όλο αυτό προς τα έξω είναι και η ανάγκη μας για επικοινωνία, άλλοτε ελπίζοντας να ανακαλύψουμε κάποιον, ας πούμε, ομοιοπαθή κι άλλοτε κάποιο γιατρικό για τις ανοιχτές μας πληγές.
Και λέω ανοιχτές πληγές γιατί συνήθως περνούμε στο χαρτί τα πιο λυπημένα μας, ακόμα κι είναι κάτι αντίθετο από αυτό, είναι κάτι χαρούμενο δηλαδή τις περισσότερες φορές αποδίδεται η χαρά ή ακόμα και η ευτυχία μέσα από μια διαδρομή πόνου.
Αυτός ήταν ό λόγος τόσο της γραφής γενικότερα όσο και της ανάγκη γέννησης του βιβλίου αυτού.”
.

Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ

«Ήχος Πλάγιος. Μόνος...» ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ.

ΖΗΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ

απο τις εκδοσεις ΜΠΑΡΤΖΟΥΛΙΑΝΟΣ

.